ஒரு ஊரின் தெருமுனையை கடக்கும் போது திடீரென மூக்கைத் துளைக்கும் மிளகாய் மணமோ, மனதை கவரும் வறுத்த அரிசி மாவின் வாசனையோ வீசினால், அப்பகுதியில் ஒரு அரவை மில் இருப்பது உறுதி. இந்த காட்சி பலரது சிறுவயது நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும்.
ஒரு காலத்தில் வீடுகளில் வெயிலில் காயவைத்த மிளகாய், மல்லி, அரிசி போன்றவற்றை பெரிய சில்வர் டப்பாக்களில் அல்லது தூக்குவாளிகளில் எடுத்து அரவை மில்களுக்கு கொண்டு செல்வது வழக்கமாக இருந்தது. சைக்கிள் கேரியரில் அவற்றை ஏற்றி செல்லும் அந்த அனுபவம் கிராமிய வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக இருந்தது.
அரவை மிலுக்குள் நுழைந்தவுடன் காதைத் துளைக்கும் மோட்டார் சத்தம், வேகமாக சுழலும் பெல்ட்களின் ஓசை, இயந்திரங்களின் இயக்கம் ஆகியவை தனித்துவமான சூழலை உருவாக்கும். அங்குள்ளவர்கள் பல நேரங்களில் சைகைகள் மூலமே உரையாடுவார்கள்.
பெரிய இயந்திரத்தின் மேல் உள்ள புனலில் தானியங்கள் கொட்டப்பட்டதும், கீழே பொருத்தப்பட்டிருந்த துணிக் குழாய் வழியாக சூடாக மாவு வெளியேறும் காட்சி பலரின் நினைவுகளில் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது. மாவு பறக்காமல் இருக்க சிறப்பு துணிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
அரவை மில்களில் பணியாற்றிய தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் மாவுத் தூளால் மூடப்பட்ட நிலையில் காணப்பட்டனர். தலைமுடி முதல் உடை வரை மாவுத் தூள் படிந்திருப்பதால் அவர்கள் தனித்துவமான தோற்றத்துடன் காட்சியளிப்பார்கள். மாவின் தரத்தை கைகளால் பரிசோதித்து சரிபார்க்கும் அவர்களது அனுபவ அறிவு குறிப்பிடத்தக்கது.
அரைத்த மாவை வாங்கிச் செல்லும் போது அதன் சூடான தன்மையை உணர்வதும் ஒரு இனிய அனுபவமாக இருந்தது. குறிப்பாக மிளகாய் அரைத்த நாட்களில் மிளகாயின் கார மணம் காரணமாக தொடர்ந்து தும்மல் வருவது சாதாரணமாகக் கருதப்பட்டது.
இன்றைய காலத்தில் தயாரான மாவுப் பொருட்கள் எளிதில் கிடைத்தாலும், தரமான பொருட்களைத் தேர்வு செய்து, அவற்றை உலர்த்தி, அரவை மில்களில் அரைத்து பயன்படுத்திய காலத்தின் உணவுச் சுவை மற்றும் அனுபவம் பலரது நினைவுகளில் இன்னும் நீங்காமல் உள்ளது.
