வயல்வெளியில் மரத்தடியில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது என்பது இயற்கையான சூழலில் உழைப்புடன் இணைந்த ஒரு அற்புதமான கிராமத்து அனுபவமாகும். மண் வாசனையும் குளிர்ந்த காற்றும் சேர்ந்து உணவின் சுவையை மேலும் கூட்டுகின்றன.

இன்று சிலர் வயலில் சாப்பிடுவதைப் பார்த்ததும், என் சிறுவயதில் வயல்வெளியில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்ட அந்த அழகான நினைவுகள் வந்துபோயின.
அந்த நினைவுகளில் இருந்து...
கிழக்கு இன்னும் முழுசா விடியல. பனி மூட்டம் வரப்பைச் சுற்றிப் புகை போல படர்ந்திருக்க, மார்கழி மாதத்துக் குளிரு உடம்பை லேசா நடுங்க வைக்குது.

​அப்பா முன்னாடி கலப்பைய பிடிச்சுட்டு நடக்க, பின்னாலேயே தூக்குப்போசியைச் சுமக்குற சின்ன சந்தோஷத்தோட நான் நடந்து போயிட்டு இருக்கேன். வரப்பில் கால் வைக்கும்போது அந்தப் பனிப்புல் பாதம் தொட்டுத் தரும் சில்லென்ற உணர்வே தனி தான்.
​காலை 8 மணி இருக்கும். காளைகளை நிழலில் கட்டிப்போட்டுட்டு, அப்பா வரப்போரத்துல இருக்குற பெரிய ஆலமரத்து நிழல்ல வந்து உட்காருறார். அம்மா கொண்டு வந்திருந்த அந்த எவர்சில்வர் தூக்குப்போசியைத் திறந்த உடனே வருதே ஒரு வாசனை... அது உணவு மட்டுமில்ல, கிராமத்தோட உயிர்ப்பே அதுதான்.

​இன்றைய காலை விருந்து:
​சுடச்சுடக் கம்புக்கூழ்: சின்ன வெங்காயத்தையும், காரசாரமான மிளகாய் வத்தலையும் கடிச்சுக்கிட்டு குடிக்கிறப்போ தொண்டையில இறங்குற சுகம் இருக்கே...
​நேற்றைய பழைய சாதம்: மண் சட்டியில் ஊறவைத்த சுடச்சுட வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், கொஞ்சம் தயிர் ஊற்றிய பழைய சோறு.
​தொட்டுக்கொள்ள: அம்மாவின் கைமணத்தில் தயாரான வறுத்த துவையலும், புளிப்பான மாவடுவும்.

​ஸ்டார் ஹோட்டலில் எத்தனையோ ஏசி அறைகளில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டாலும், இந்த இயற்கைக்காற்றின் நடுவே, கைகளில் மண் வாசனை மணக்க, வரப்பில் அமர்ந்து உண்ணும் இந்த ஒரு வேளை உணவுக்கு ஈடே இல்லை.

​அப்பா தட்டிலிருந்து ஒரு பிடி சோற்றை எடுத்துப் பக்கத்தில் இருக்கும் காக்கைக்கு வைத்துவிட்டு முதல் பிடியை வாயில் வைக்கிறார். பசி தீருவது வயிற்றுக்கு மட்டுமல்ல, அந்த கணத்தில் மனசுக்கும் தான்.

​இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் இந்த எளிய வாழ்க்கை தான் எத்தனை அழகு!