அதிகாலைப் பனி விலகாத நேரம். ஊரின் ஒதுக்குப்புறமாக இருக்கும் பனைமரத் தோப்பில், கால்களில் தளை மாட்டி பளபளக்கும் அரிவாளுடன் பனை மரத்தின் உச்சியை நோக்கி விறுவிறுவென ஏறிக்கொண்டிருந்தார் முத்தையா தாத்தா. அவர் இடுப்பில் தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆடிக்கொண்டிருந்தது அந்தப் பழைய 'சுரைக்குடுக்கை'.
​சிறுவயதில் எனக்கு அது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம். "தாத்தா, எதுக்கு இந்தக் காய்ஞ்ச சுரைக்காயை இடுப்புல கட்டிட்டுப் போறீங்க? வேற பாத்திரம் எதுவும் இல்லையா?" என்று ஒருமுறை கேட்டேன்.
​மரத்திலிருந்து இறங்கி வந்தவர், சுரைக்குடுக்கையில் இருந்த நுரை பொங்கும் பதநீரை ஒரு பனையோலைப் பட்டையில் ஊற்றி என்னிடம் நீட்டினார். அதன் சுவை தொண்டையை நனைக்க, அவர் தன் கதையைத் தொடங்கினார்.
​"கண்ணா... இது வெறும் காய்ஞ்ச காயில்ல, எங்க பனையேறிகளோட உசுரு! கொடியில விளையுற சுரைக்காயை முத்தவிட்டு, வெயில்ல நல்லா காயவெச்சு, உள்ளே இருக்குற விதையெல்லாம் குடைஞ்சு எடுத்துட்டு உருவாக்குற பொக்கிஷம் இது."
​ஏன் பிளாஸ்டிக் அல்லது எவர்சில்வர் பயன்படுத்தக் கூடாது?
​தாத்தா தொடர்ந்தார், "இப்ப வர்ற பிளாஸ்டிக் பாட்டிலையோ, எவர்சில்வர் தூக்கையோ மரத்துல கட்டித் தொங்கவிட்டா, காத்து உள்ளே போகாது. பதநீர் சூடாகி சீக்கிரம் புளிச்சுப் போயிடும். ஆனா, இந்தச் சுரைக்குடுக்கைக்கு உயிர் இருக்கு. இதுல கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்துளைகள் இருக்கும். உள்ளே ஊத்துற பதநீரை, பானையில வெச்ச தண்ணி மாதிரி ஜில்லுனு வெச்சுக்கும். அதோட சுவையும், மணமும் மாறவே மாறாது."
​சுரைக்குடுக்கையின் உள்ளே சிறிதளவு சுண்ணாம்பு தடவி மரத்தில் கட்டி வைப்பார்கள். இரவெல்லாம் சொட்டுச் சொட்டாக வடியும் பனைநீர், சுண்ணாம்போடு சேர்ந்து புளிக்காமல் தித்திக்கும் 'பதநீராக' மாறும். சுண்ணாம்பு தடவாவிட்டால் அது போதை தரும் 'கள்ளாக' மாறிவிடும்.
​சுரைக்குடுக்கையின் மறைவு.
​காலம் மாறியது. மெல்ல மெல்ல சுரைக்குடுக்கைகளுக்குப் பதிலாக, மஞ்சள் நிற பிளாஸ்டிக் கேன்களும், அலுமினியப் பாத்திரங்களும் பனையேறிகளின் இடுப்பை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கின. பிளாஸ்டிக் வாடையில் பதநீரின் அசல் வாசனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறையத் தொடங்கியது. சுரைக்காயை காயவைத்து குடைவதற்கு நேரமில்லாமல், எளிதான வழிகளை நோக்கி நாம் நகரத் தொடங்கிவிட்டோம்.
​இன்று எப்போதாவது ஊர்ப்பக்கம் செல்லும்போது, பனைமரங்களைப் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால், பனையேறியின் இடுப்பில் அந்தச் சுரைக்குடுக்கையைப் பார்ப்பது அரிதாகிவிட்டது. இயற்கையோடு இயைந்து, இயற்கையின் சுவையைச் சற்றும் மாற்றாமல் நமக்குக் கொடுத்த அந்தச் சுரைக்குடுக்கைகள், இன்று அருங்காட்சியகப் பொருட்களாகவும், வீட்டின் மூலைகளில் அலங்காரப் பொருட்களாகவும் மாறிவிட்டன.